سی نا.نت » گریه

حرف نمیزند!

سینا — Tue, 20 Jul 2010 16:09:59 +0000

این کلیپ رو ببینید. موزیک و شعر قشنگی داره. مدت ها ازش لذت می بردم!

(...)
بقیه حرف نمیزند! (114 کلمه)

گریه کن … گریه سهم دل تنگه ؟

سینا — Thu, 17 Nov 2005 12:10:42 +0000

بچه تر که بودم به نقل قول همه ی پسر ها و دختر های فامیلمون ، زر زرو ( ممکنه این واژه رو فراموش کرده باشید ! ) بودم . یعنی تا تقی به توقی میخورد ، من شروع میکردم به گریه کردن . از دعوا های بچه گونه گرفته تا آهنگهای غمناک ( مخصوصاً آهنگهای ماهسون – آهنگ لوگوی وبلاگ هم اول یکی از اوناست که من برای کلیپش یه ربع با تمام قدرت گریه کردم – قضیه ی کلیپش هم یه دختره بود که سرطان میگیره و … ) و فیلمهایی تو مایه های سلطان قلبها و … هم که دیگه رد خور نداشت . زیاد طول نکشید که بزرگ شدم و سنم دو رقمی شد !

شاید اگه جمع ببندی ، روزی سه-ربع در حال خنده هستم . بعضی وقتا میگم ، اگه یکی ، یه روز از صبح تا شب با من باشه ، فکر میکنه شیرین عقل ام . بعضی وقتا هم انقدر تابلو میخندم که تمام ملّت برمیگردن . ( اینو تو کلاس ها خیلی تجربه کردم ! )

یادم نمیاد دفعه ی قبل ، کِی گریه کردم ؟ اشک اضافی چشمام هم موقع قهقهه ، دفع میشه ! احساس میکنم خیلی سنگ-دل شدم . یا شایدم خیلی بی-خیال . البته این قضیه مال یه روز ، ۲ روز نیست . تو دبیرستان ، مظهر شادی و نشاط بودم ! بهترین معلم ریاضی شهر که ملت براش سر و دست میشکوندن تا یه ربع بهشون درس بده ، میومد تو کلاس ما (پیش دانشگاهی) از لحظه ی ورود تا لحظه ی خروجش ۵ دقیقه هم حواسمون یهش نبود . جمع بستم ، چون چند تا شاسکول دیگه هم با من بودن . البته تمام اون شاسکول ها الان برا خودشون کسی شدن . قراره با هم چرخ صنعت رو بچرخونیم ! یه روز به قیافه ی اون بدبخت خندیدیم . یه روز به ادا و اطوارش خندیدیم . یه روز یه لهجه ی عجیب غریبش و … .

حالا دیگه هیچ فیلم و موزیکی نمیتونه گریه ی منو در بیاره . خوشبختانه ترقی فرهنگیم هم انقدر بوده که یادم نیست دفعه ی قبل کی دعوا کردم . فکر کنم سنم یه رقمی بود . هیچ مناسبت و عزاداری و … هم که تو تلویزیون دیدم بعضی از هم سن و سال هام میرن و گریه میکنن ، اشک منو در نمیاره .

مثلاً یه بار ختم برادر یکی از معلم های پیش دانشگاهی رفتیم. معاون مدرسه هم که اومده بود ، برا اینکه یه وقت از علم و دانش عقب نمونیم ، جلو در مسجد به ما نمونه سوال امتحانی داد !!! عین این بچه پر رو ها رفتیم نشستیم ردیف اول . مداح هی ، هق هق میکرد ، ما هم هی میخندیدیم . به قول بچه ها ، کلی فاز داد . خلاصه قبل از اینکه آبروریزی بشه پا شدیم اومدیم .

دیگه خیلی ناراحت بشم ، یه ساعتی ، بداهه ، موسیقی کلاسیک و یا آهنگهای لاچینی رو میزنم که دیگه همه ی عالم و آدم میفهمن که من یه مرگیم هست ! خیلی هم قاط بزنم یه ربع آهنگ قصه ی عشق ( اسمش رو به انگلیش ترجمه کنید – این بلاگفا با انگلیش مشکل داره ) رو تو گامهای مختلف میزنم . که معمولاً آخرش با گفتمان !!! ، نواختن رو تعطیل میکنم . ولی چند وقتی هست که قضیه به کلی تغییر کرده.دیگه خودم نمیخوام گریه کنم . آخه منتظرم با هم گریه کنیم !

نوشته های مرتبط

دو شب به یاد ماندنی

سینا — Thu, 20 Oct 2005 12:04:05 +0000

شب اول

صدای موزیک گوشمو اذیت میکرد … شایدم گوشای من حساس شدن … دوروبرم شلوغ بود . خوش میگذشت . چیزی دیدم که یادم نمیره ! هیچ وقت … گریه تو در میارم .

عاشق سازم شدم … فقط اون برام مونده . فقط اونه که ارزششو داره . ” هرچه بیشتر انسان ها را می شناسم، سگ ها را بیشتر ستایش می کنم ” . هر چی میگذره بیشتر به این گفته ی ایوان شفر ایمان میارم .

شب دوم

ساعت ۱۲:۳۰ رو هم گذشته بود .خوابم نمیومد . مثل اینکه باید قید خواب رو میزدم . هیچوقت از تنهایی حوصلم سر نمیره . صدای آدمها جزو بدترین صداهای دنیاست . صدای ترومپت از صدای آدما بهتره !

تا شب اولین امتحان نیم ترم هم که هیچوقت حال درس خوندن ندارم .

تازه کامپیوتر رو خاموش کرده بودم . هیچ کی رو مسنجر نبود . دوستای من یا انقدر مثبت هستن که رو مسنجر نمیان . یا انقدر منفی هستن که مسنجر رو قرتی بازی میدونن ! تازه چت کردن با کسی که هر روز صد بار میبینیش که فایده نداره ! مگر اینکه …

دیگه از مسنجر هم داره حالم به هم میخوره . هویت ، تنها چیزیه که تو مسنجر گم میشه . حتی نمی تونی بفهمی داری با خودش چت میکنی یا با باباش !

احساس … ضربه … صدا … احساس

این لوپ انقدر دل نشین هست که منو ساعت ۱۲:۳۰ نصف شب تحریک کرد .

چراغ اتاق خاموش بود . دو شاخه رو به زور از لای سیم های کامپیوتر کشیدم بیرون . زدم تو برق . هدفون – مهمترین اختراع بشر – رو پیدا کردم . اولش فکر میکردم چیزی نبینم . ولی همیشه ، سفیدی ها باعث میشن سیاهی ها دیده بشن .صداش در اومد . وقتی بالا تر میری مثل صدای قطره های بارون میمونه . یه آرپژ رو لامینور … موهای تنت سیخ میشه . دلم Love Story رو میخواست . نفهمیدم چطور گذشت . خیلی خوب بود … خیلی مهیج بود … سرمو که بلند کردم ، دیدم ساعت ۱ هم گذشته . خوابم به کلی پریده بود . دستمو که به سمت راست بردم ، احساس کردم یکی کنارم وایستاده .

- تو دیگه گندشو در آوردی … بگیر بخواب مگه صبح نمیخوای بری … ؟

نشد … بازم نشد .

توی ۱۹ هستم .

۱۴=۵-۱۹

۵۱۱۰=۱۴×۳۶۵

۳۰۶۶۰۰=۶۰×۵۱۱۰

حساب که میکنم میبینم دست کم ۳۰۶۶۰۰ دقیقه باهاش بودم . خواهرم بهم میگه انگشتات خیلی بیریخت شدن. دستات هم مثل ماهی تابه شدن . ولی فکر کنم هنوز هم سیر نشدم .

در انتظار شب دیگه ای هستم . اینبار دیگه تا صبح بیدار می مونم … انقدر بیدار می مونم تا شب اول از یادم بره .

نوشته های مرتبط

© سینا for سی نا.نت, 2005. | Permalink | 7 دیدگاه | Add to del.icio.us
Post tags: گریه, امتحان, ایوان شفر, به یاد ماندنی, سگ, ساز, شلوغ, شب, صدای موزیک