اینجا را پلاس 1 کنید!

 

ما کی کرکس می شویم ؟

پنج شنبه, اسفند ۱۱, ۱۳۸۴ ۱۲:۲۲
ارسال شده در قسمت : دست نوشته های سینا
1,122 بازید بدون نظر

گهگاهی کلیپ “تصور کن” از سیاوش قمیشی رو میبینم . بی اختیار تا آخرش رو نگاه میکنم . هر بار تصاویری میبینم که دفعه ی پیش متوجهش نمیشدم . این بار دو تا تصویر دیدم که واقعاً ناراحتم کرد ، خیلی ناراحتم کرد . چقدر انسان ها میتونن وحشی باشن ؟ چقدر میتونن بی رحم باشن ؟

اولین تصویر ، یک مادر و بچه است که کنار  یه آتش کوچک نشستن و ظاهراً بچه از شدت سرما قادر به تکون خوردن نیست . مادر دستش رو جلو آتش میگیره و میکشه رو پای بچه اش ! اینا یکی از هزاران آواره ی یکی از ده ها جنگی  هستن که تو صد سال پیش اتفاق افتاده . تصور کنید که یک شب تو زمستون بیرون از خونه تون بخوابین . اصلاً تو حیاط خونه تون که امنیتش هم خیلی بالاست ! حتی یک لحظه هم نمیتونید تصورش رو بکنید . حالا میتونید فکرشو بکنید اگه امنیتی در کار نباشه ، چی میشه ؟ اگه تو بیابون باشید چی میشه ؟ اگر خانواده ای نداشته باشید ، چی ؟

دومین تصویر ، زن و مردی رو نشون میده که از این کلاه های بزرگ که سر فضانورد ها میکنن ،  سرشون کردن . من که تا حالا از اونا ندیده بودم . بعداً فهمیدم عملکردش مثل همون اتاق گازه . قسمت دلخراشش اونجاست که یه بچه ی چند ماهه رو به زور داخل اون میکنن . وقتی سر بچه رو وارد میکنن ، بچه تا کمر میره توش .

کشتن خیلی راحت شده .

یه کم که فکر میکنم میبینم دعوا سر دو تا چیزه : قدرت ، پول !

یادم نیست کی اینو گفته ، ولی من دیگه دارم بهش ایمان میارم : هر آدمی یه قیمتی داره ، تفاوت در قیمت آدماست .

اینو اول یه فیلم نوشته بود :

زمانی که حیوانی کبوتر خلق میشود ، تا آخر عمرش کبوتر باقی میماند ولی انسان تنها حیوانی است که کبوتر خلق میشود و نهایتاً به کرکس تبدیل میشود !                   ویکتور هوگو

این شعر یک آهنگه “البته باید آهنگ این شعر رو شنید تا تأثیرش چند برابر بشه که اونم از دست من خارجه . مگر اینکه از خودم بخواهید ( Only Friends )  ” :

Sınırı olan bir dünya yok mu

برای ما دنیای آزادی وجود نداره

Savaşsız kavgasız bir hayat yok mu

یه زندگی بی دعوا و بی جنگ وجود نداره

İnsanca yaşamak bu bize çok mu

مثل انسان زندگی کردن برای ما زیاده

ما آدما مایه ی ننگ موجودات زنده هستیم ! میدونید چرا عمر انسانها محدوده ؟ چرا ما میمیریم ؟

به خاطر اینکه دوباره یادمون بیوفته که از کجا اومدیم . مال کی هستیم ! بعد از این که مردیم ، آدمای خوب پیش خدا میمونن ، آدمای بد ، دوباره فرستاده میشن به زمین ( یا هر جهنم دیگه ای مثل زمین ) . تا ۷۰-۸۰ سال جون بکنن ، علافی کنن ، بخندن ، گریه کنن ، درد بکشن ، خوش بگذرونن ، فقیر بشن ، پولدار بشن ، سفر کنن ، بخورن ، بخوابن درس بخونن ! و  آخرش ، یه روز ، آنچنان بمیرن که حتی عزرائیل رو هم سورپرایز کنن .

معلوم نیست کی نوبت ما میرسه . ولی احتمالاً ما هم یه روز کرکس میشیم ! کاش همه ی آدما قبل از این که کرکس بشن ، عزرائیل رو سورپرایز کنن .

اشک چشمان پر از درد مادران تمام نمی شود  

Bitmiyor anaların çileli göz yaşları

مشترک سی نا.نت شوید تا نوشته های اینجا را در ایمیل تان بخوانید ...
به وسیله‌ی ایمیل:
 
ایمیل شما نزد ما محفوظ و اشتراک تان هر لحظه با یک کلیک قابل انصراف است.

یا به وسیله‌ی فـیـد (خوراک)

پاسخ به نوشته


هفت − = 3

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.